W związku z pojawiającymi się środkach komunikacji elektronicznej, a w szczególności w internecie, pomówień, oszczerstw, oskarżeń oraz znieważeń mojej osoby oświadczam, że korzystając z mojego prawa, za pośrednictwem wskazanej Kancelarii Adwokackiej w Łodzi wniosę o
· ściganie karne z urzędu,
· ściganie karne z doniesienia prywatnego,
· oskarżenie prywatne,
przeciwko osobom tak czyniącym, co będzie wypełniało znamiona czynu zabronionego zawartego w :
1. Ustawie Zasadniczej – Konstytucji RP. Do
ochrony czci obligują przepisy Konstytucji RP z 1997 r. w szczególności jej
art. 30, zgodnie z którym przyrodzona i niezbywalna godność człowieka
stanowi źródło wolności oraz praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna,
a jej poszanowanie i ochrona są obowiązkiem władz publicznych. Co więcej,
art. 47 Konstytucji stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia
prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia, a także do decydowania o swoim
życiu osobistym.
2. zapisach art. 212 K.k., zgodnie z którym „kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję,
osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie
postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub
narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub
rodzaju działalności, podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia
wolności do roku”. Wyższa sankcja (grzywna, kara ograniczenia wolności albo
pozbawienia wolności do lat 2) spotka natomiast sprawcę, który przestępstwo
tego rodzaju popełnił za pomocą środków masowego komunikowania, takich jak
prasa, radio, telewizja, publikacje książkowe, nagrania elektroniczne i
internetowa sieć informatyczna (art. 212 § 2 K.k.).
W obu przypadkach (tj. pomówienia publicznego jak i
niepublicznego) jest też możliwe orzeczenie nawiązki (w maksymalnej wysokości
dziesięciokrotnego najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie orzekania
pierwszej instancji – swojego rodzaju pieniężna kara) na rzecz pokrzywdzonego,
Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez
pokrzywdzonego.
3. zapisach art. 216 K.k.: „kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby
pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby
tej dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności”. Przytoczony
przepis reguluje drugi z omawianych tu czynów karalnych, godzących w cześć
człowieka – zniewagę.
Również tutaj, podobnie jak w przypadku
pomówienia, wyższa sankcja (grzywna, kara ograniczenia wolności albo
pozbawienia wolności do roku) spotka sprawcę, który przestępstwo tego rodzaju
popełnił za pomocą środków masowego komunikowania (art. 216 § 2 K.k.) oraz
możliwe jest orzeczenie nawiązki.
4. zapisach art. 190a K.k. potocznie zwany „Stalkingiem”, zgodnie z którym:
§ 1. „Kto przez uporczywe nękanie innej
osoby doprowadza ją lub osobę jej najbliższą do uzasadnionego odczuwania
strachu lub narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności do lat
3.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto
złośliwie wykorzystuje dane osobowe innej osoby celem narażenia jej na szkodę
materialną lub osobistą.
5. innych stosownych umocowaniach prawnych
zawartych w zapisach Kodeksu Karnego oraz Kodeksu Cywilnego w szczególności o
Ochronie Dóbr Osobistych.
6. Zgodnie z art. 23 Kodeksu cywilnego „dobra
osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda
sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji,
nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza
i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego”.
Zgodnie z art. 24 „ten, czyje dobro
osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego
działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może
on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła
czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła
oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie”.
Zgodnie natomiast z art. 448 Kodeksu
cywilnego „w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje
dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia
pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę
pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków
potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia”.
Omawiane
przestępstwa można się dopuścić jedynie w formie działania, a nie zaniechania.
Nie wypełnia więc znamion znieważenia okazanie lekceważenia np. przez odmowę
podania ręki. Znieważonym może być tylko konkretna osoba fizyczna, a nie –
jak w przypadku pomówienia – grupa osób, instytucja, osoba prawna lub jednostka
organizacyjna niemająca osobowości prawnej.
Zniewagi można dopuścić się wyłącznie w obecności
pokrzywdzonego, a w wypadku znieważających wypowiedzi uczynionych pod
nieobecność pokrzywdzonego – warunkiem karalności jest działanie publiczne (co
do znaczenia tego pojęcia patrz wyżej) albo w zamiarze, aby treść zniewagi
dotarła do pokrzywdzonego (np. korespondencyjnie, email, itp).
Zarówno pomówienie jak i zniewaga podlegają trybowi ścigania
z oskarżenia prywatnego, co oznacza, że jedynie od woli pokrzywdzonego i od
jego inicjatywy będzie zależało wszczęcie postępowania karnego, gdyż jedynie on
może wnieść akt oskarżenia . W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego,
prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego
tylko wtedy, jeżeli wymaga tego interes społeczny (art. 60 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, Dz. U. Nr 89,
poz. 555 z późn. zm.).
Wezwanie.
Wypełniając obowiązek wezwania do zaniechania
czynności mogących wypełnić znamiona czynu zabronionego,
WZYWAM
wszystkie osoby dopuszczające się takich
czynów, do zaniechania.
Z upoważnienia
Mec. Krystian Bojnowicz